Mit 1. Twardy pokarm samoczyszczący zęby Często uważa się, że gryzienie twardej, suchej karmy ściera osad z powierzchni zębów. Z medycznego punktu widzenia ten mechanizm wygląda inaczej. Zęby drapieżników są przystosowane do chwytania i rozrywania, nie do dokładnego żucia. Twardy pokarm pod wpływem nacisku pęka. Jego resztki, bogate w węglowodany, przyklejają się do koron zębowych. Tworzą w ten sposób doskonałą pożywkę dla bakterii, co przyspiesza powstawanie płytki nazębnej.

Mit 2. Naturalne kości i poroża jako zdrowe gryzaki Wielu opiekunów podaje zwierzętom twarde elementy, szukając naturalnego sposobu na zajęcie zwierzęcia. Poroża czy grube kości są jednak zbyt twarde dla psiego i kociego szkliwa, które jest znacznie cieńsze niż ludzkie. Próba rozgryzienia takiego materiału nierzadko kończy się powikłanym złamaniem zęba. W efekcie dochodzi do odsłonięcia miazgi, ostrego bólu i stanów ropnych. W takich przypadkach potrzebny jest wykwalifikowany dentysta dla psa, który musi ratować lub chirurgicznie usunąć uszkodzony ząb, co wiąże się z trudnym zabiegiem.

Mit 3. Przykry zapach z pyska to naturalna cecha Nieświeży oddech bywa powszechnie akceptowany jako norma. Fizjologicznie jednak oddech zdrowego zwierzęcia jest niemal bezwonny. Intensywny, gnilny zapach (halitoza) to wyraźny sygnał toczącego się procesu zapalnego. Wywołują go związki siarki produkowane przez bakterie beztlenowe. Te z kolei rozwijają się pod narastającą warstwą kamienia nazębnego. Ignorowanie tego sygnału prowadzi do paradontozy, recesji dziąseł i ostatecznie utraty zębów.

Mit 4. Zwierzętom można myć zęby ludzkimi kosmetykami Stosowanie past przeznaczonych dla ludzi to błąd, który może bezpośrednio zagrażać życiu zwierzęcia. Psy i koty nie potrafią wypluć preparatu, więc go połykają. Ludzkie pasty zawierają fluor, który jest dla nich toksyczny, oraz substancje pieniące podrażniające przewód pokarmowy. Co więcej, w wielu produktach drogeryjnych znajduje się ksylitol. Ten sztuczny słodzik wywołuje u zwierząt gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi i może trwale uszkodzić wątrobę.

Co robić, gdy domowa profilaktyka nie wystarcza? Codzienne dbanie o higienę, w tym szczotkowanie zębów dedykowanymi preparatami enzymatycznymi, to podstawa. Należy jednak odróżnić miękką płytkę bakteryjną od kamienia nazębnego. Miękki osad można usunąć w domu szczoteczką. Kiedy jednak na zębach widoczny jest już twardy, zmineralizowany osad w postaci brązowych złogów, domowe metody stają się nieskuteczne.

W takim momencie konieczna jest profesjonalna interwencja. Oceną stanu przyzębia oraz planowaniem bezpiecznego leczenia powinien zająć się weterynarz stomatolog. Zabieg sanacji, czyli czyszczenia zębów ultradźwiękami, wykonuje się w pełnym znieczuleniu. Pozwala to na dokładne oczyszczenie kieszonek dziąsłowych oraz wykonanie stomatologicznego RTG, które weryfikuje stan korzeni niewidocznych gołym okiem. Profesjonalne oczyszczenie przywraca zwierzęciu komfort jedzenia i eliminuje źródło przewlekłego bólu, którego zwierzęta często nie potrafią wyraźnie zasygnalizować.